Over Mij

Over Mij

Vanwaar is VeelTeVroeg ontstaan?

Even beginnen bij het begin. Een paar jaar geleden werd ik aan het einde van mijn dienst nog opgeroepen door een afdeling verloskunde ergens in de Randstad. Er werd gevraagd of ik nog een “Foetje” wilde komen ophalen. Dat heb ik gedaan al verbeterde ik in gedachten de benoeming Foetje in “iemands kindje”. Het is een medische term die ik begrijp vanuit artsen en verpleegkundigen. Maar ik heb nog nooit een moeder horen zeggen dat ze zwanger was van een Foetus.

Eenmaal op de afdeling verloskunde werd ik netjes ontvangen door een verpleegkundige. Ik liep mee naar een spoelkeuken waar op het aanrecht een kartonnen spuugbakje stond waar het kindje in lag.  Een heel naar gezicht… Het was een kindje van 17 weken oud, maar waarschijnlijk al eerder overleden. De verpleegkundige had wel een 10x10cm gaasje uit gevouwen, zodat dat als lakentje kon dienen. Op dat moment heb ik niks gezegd. Ik heb het kindje meegenomen naar het mortuarium en ik ben daarna naar huis gegaan. Eenmaal thuis maalde mijn hoofd best. Deze avond ben ik nog begonnen met het maken van een uitvaartkistje van karton. Ik vond namelijk dat het anders kon en zelfs moest. Ik ben uitgegaan van mijn eigen gevoel als moeder/vrouw zijnde. Ik weet namelijk helaas ook wat het is. Voor ik die nacht naar bed ging stond er een zelfgemaakt uitvaartkistje op tafel. Er stond zelfs een naam op; een meisjes naam. Waarom… misschien omdat ik uiteindelijk mezelf moeder mag noemen van 5 prachtige stoere jongens. Maar de kindjes die ik moest wegbrengen, dat waren meisjes….

Het échte begin van VeelTeVroeg

Een collega van mij zag dit kistje en die heeft het meegenomen naar de zorg totaal beurs begin 2015 om te kijken hoe men er op zou reageren. Ze vroeg me of ik meerdere maten en afbeeldingen kon maken. Dat heb ik gedaan en dat heb ik geweten. Na de beurs waren alle “showmodellen” verkocht aan een ziekenhuis. Die collega zei me op de maandag na de beurs dat ik maar voor mezelf moest beginnen. Ik was aan de ene kant heel erg verbaasd maar toch ook niet. De dood is voor velen nog steeds een taboe en zeker als het over kindjes gaat.

Een aantal jaren verder lever ik inmiddels uitvaartkistjes aan ongeveer 54 ziekenhuizen. Buiten deze kistjes die zeer toegankelijk zijn voor iedereen werd er steeds vaker gevraagd om andere kistjes, zoals houten kistjes en na verloop van tijd ook milieuvriendelijke kistjes. Ik heb inmiddels van alles wat. Ik kan zeggen dat ik er trots op ben dat ik op deze manier een bijdrage kan leveren wat betreft een passend kistje. Een kistje wat jij mooi vindt voor jouw kindje.

Buiten dit praktische gedeelte om begeleid ik ouders ook op mentaal en praktisch gebied, zodat zij uiteindelijk het gevoel hebben dat ze gehoord zijn en dat de uitvaart van hun kindje is verlopen op een manier die bij hun past. Ik sta ze bij. Voor het ene stel betekent dit dat ik al op de verloskamer sta op het moment dat het kindje geboren gaat worden. Een ander stel vraagt wat later of ik langs wil komen. Het maakt niet uit hoe je het wilt of wat je wilt. Als je achteraf maar kunt zeggen dat het is gegaan zoals jij wilde.

Door mijn eigen verlies, mijn ervaringen in het leven en mijn jarenlange werk in de gezondheidszorg/mortuariumzorg, weet ik inmiddels als geen ander wat je als nabestaande doormaakt en wat er op je afkomt. Het verschilt per persoon/stel, want ieder mens is uniek en zo ook de wensen voor een passend afscheid/uitvaart. Ik sta nabestaanden graag bij als zij op een passende manier afscheid proberen te nemen. Als dat op een goede manier gebeurt dan kun je proberen om langzaam aan het “leven” weer een handje te geven.

Sharon Richardson